Djóragerðir - Claus Carstensen í Steinprenti

Meðan tey bæði verkstaðsfólkini í Steinprenti njóta eina uppiborna feriu í útlondum, stendur arbeiðið ikki stilt á verkstaðnum. Síðani mikudagin hevur danski listamaðurin Claus Carstensen arbeitt á verkstaðnum og longu nú eru 3 væl eydnað prent liðug. Hetta er fyrstu ferð, Magnus V.Andersson hevur arbeitt einsamallur sum prentari og sigast má, at hetta var ein sonn dreymabyrjan.

Claus Carstensen ætlar at gera nøkur prent aftrat áðrenn hann mikudagin fer heim aftur. Hann hevur verið fleiri ferð í Føroyum og hevur arbeitt á grafiska verkstaðnum nógvar ferð síðan fyrsta arbeiðsuppihaldið í 2002. Hann hevur framsýnt bæði einsamallur og saman við Tóroddi Poulsen ymsastaðni. Claus Carstensen er sera aktivur listamaður við nógvum framsýningum á skránni, í fjør hevði hann stóra framsýning í ARoS við yvir hundrað verkum og í ár læt framsýning hansara BASTARD aftur á listasavninum í Esbjerg, sum var eitt serstakt bland úr savninum hjá Claus við verkum hjá ymiskum listafólkum umframt egnum verkum. Arbeiðsøkið hjá Claus Carstensen er óvanliga breitt, hann byrjaði sum yrkjari og hevur síðani 1975 javnan givið út yrkingasøvn. Hann hevur eisini skrivað ritroyndir og listástøðiligar tekstir. Hann málar og ger grafikk og arbeiðir harumframt sum kurator, har hann setir list saman á originalan hátt, t.d. kurateraði hann stórfingna framsýning, Café Dolly, har verkini hjá danska listamanninum, Willumsen vórðu sett í eitt altjóða høpi saman við verkum hjá Picabia og Schnabel. Fyri kortum hevði hann serframsýningina, Dyregørelser á gallarínum hjá Tom Christophersen í Skindergade og tað eru myndir frá hesari framsýningini, sum eru støðið undir nýggju steinprentunum. Tað snýr seg um sonevndar djóraverðan ella djóragerðir, sum Carstensen hevur havt áhuga fyri leingi, hetta, at djór ikki sum menniskju eru greið yvir, at tey skulu doyggja og tessvegna í størri mun mugu forvæntast at liva í núinum, djórðagerð fevnir eisini um menniskjað og okkara lyndi til at niðurgera onnur til djór við tilvitanini um, at mann er hægri í eini lívfrøðiligari tignarskipan enn tey, mann niðrar. Listamaðurin greiðir frá hugtakinum í kataloginum til framsýningina á ARoS:

’Dyregørelse’ er en tosidet, antropologisk størrelse, hvor begge sider har noget med hinanden at gøre, og som handler om gradueringer af begreber som kultur, bevidsthedsopståen, selvbevidsthed og det særligt menneskelige. Der findes en aforisme, der siger: At leve er at tabe terræn. Det skal forstås på den måde, at forskellen mellem mennesket og dyret er, at mennesket er bevidst om, at det ikke lever i et åbent, endeløst terræn, men ser sig selv tabe terræn – modsat dyret, der ser et åbent, uafgrænset, tidløst landskab, hvor der ikke er et ’før’ eller et ’efter’ og derfor heller ingen dødsbevidsthed. Dyregørelse eksisterer i en en agressiv, aktiv form og så en passiv form. Den passive del, “dyreblivelsen”, udgøres af en enorm længsel efter evigt liv uden dødsbevidsthed – evighedskulten er menneskets ældste sygdom. Den aktive del, “dyregørelsen”, handler om at gøre “de andre” til dyr med en bevidsthed om, at man står højere i hierakiet end dem man fornedrer.

 Magnus V. Andersson skoðar ein stein - myndin er frá seinast, Claus Carstensen var á verkstaðnum

Magnus V. Andersson skoðar ein stein - myndin er frá seinast, Claus Carstensen var á verkstaðnum

 Djóragerðir

Djóragerðir

 Listamaðurin arbeiðir uppá steinin

Listamaðurin arbeiðir uppá steinin